BD.5593
2 februari 1953

God verdoemt niet, integendeel, Hij wil verlossen

Niet Ik verdoem de mensen en stoot de zielen in de duisternis, veeleer sturen ze zelf aan op de diepte, zij zelf spreken het oordeel over zich uit door hun levenswandel, die zo is, dat de vorst der duisternis bezit van hen kan nemen en hen naar beneden trekt in zijn gebied. Ik ben een God van Liefde en met al deze zielen heb Ik medelijden, omdat Mijn grondbeginsel is: alles wat eens uit Mij is voortgekomen gelukkig te maken. Ik zie hun nood, Ik zie hun deerniswekkende toestand en zou hen graag willen helpen; doch zolang ze zich van Mij afwenden, zolang ze niet bereid zijn zich door Mij te laten helpen, houdt Mijn tegenstander hen vast in zijn macht, want hun wil geeft hem daar het recht toe, zoals echter ook de daaraan tegengestelde wil Mij het recht zou geven hen op te helpen ten hogen.

Ik vergeef ieder mens zijn schuld, ofschoon Ik als een God van Gerechtigheid een vereffening, een genoegdoening moet verlangen. Maar Mijn Liefde vol erbarmen heeft voor alle zondaars de mogelijkheid geschapen, hun zondeschuld kwijt te raken, Mijn Liefde vol erbarmen nam de zondeschuld van allen op zich en betaalde het losgeld door de offerdood aan het kruis. En toch blijft iedere ziel de keuze gelaten daar gebruik van te maken, omdat Ik haar een vrije wil heb gegeven, die Ik nooit zal aantasten. Maar het is de vrije wil die haar, als hij verkeerd is gericht, in de verdoemenis stort, in een toestand die zo smartelijk is dat hij gelijk is aan de vreselijkste opsluiting in een kerker en waarvan ze meent dat die haar door Mij is opgelegd en Mij daarom aanziet als een wrekende en straffende God, Die haar van Zich heeft gestoten in de duisternis. De ziel schept zichzelf haar lot, want wat zij is en waar zij is, is een toestand die in vrije wil is nagestreefd, die ook alleen maar veranderd kan worden door eigen wil, maar die ook onmiddellijk wordt verbeterd, wanneer de ziel haar denken op Mij richt. Mijn Liefde pakt iedere ziel vast en helpt haar ten hogen, wanneer ze het hogere nastreeft, dus op Mij zou willen aansturen. Ik ben wel een God van Gerechtigheid, maar wat Ik vraag als tegenprestatie, als compensatie voor de zondeschuld van de opstand van weleer tegen Mij, is slechts de erkenning van Mijn verlossingswerk, dus de erkenning van Jezus Christus als Gods Zoon. Zo als zich het geestelijke eens van Mij afwendde en viel, zo moet het zich weer naar Mij wenden in Jezus Christus om ten hogen te klimmen. Ik verlang alleen erkenning van Zijn Goddelijkheid, omdat Ik dan Zelf wordt erkend, Die Me in de mens Jezus heb belichaamd op aarde, om het de mensen, die het eens van Mij afgevallen geestelijke, te vergemakkelijken de vroegere zonde weer goed te maken.

De mensen zijn ver van Mij af, de mensen zijn dus het geestelijke dat eigenwillig van Mij is weggegaan; niet Ik heb dit geestelijke verdoemd, maar het heeft in vrije wil op de diepte aangestuurd, waaruit Ik het weer omhoog zou willen halen, maar ze niet, tegen hun vrije wil, in een andere sfeer kan verplaatsen: Ik was en ben en blijf eeuwig de God van Liefde en zelfs Mijn Gerechtigheid wordt door Mijn Liefde vol erbarmen overtroffen, Die een weg heeft gezocht de Gerechtigheid voldoening te verschaffen en toch de schepselen tegemoet te komen, opdat ze Hem weer konden naderen, wanneer ze daartoe de wil hadden. En Mijn Liefde zal zich eeuwig inspannen die zielen uit de diepte te verlossen die zelf verdwaald zijn; Mijn Liefde zal eeuwig Haar helpende Hand uitstrekken, Die alleen maar hoeft te worden vastgepakt om de diepte te kunnen ontvluchten, want Ik ben geen straffende, geen verdoemende God. Ik ben een God van Liefde en Barmhartigheid, Die eeuwig alleen maar gelukkig wil maken wat eens uit Zijn Liefde is voortgekomen.

Amen